1970களில் யாழ்ப்பாணத்தின் விவசாய வாழ்க்கை இயற்கையோடு ஒன்றிய நிலைமையில் இருந்தது. பஞ்சமும், மழை குறைவும் சந்திக்கப்படும் காலங்களில் நிலத்தடி நீரை கிணறுகளில் இருந்து எடுத்து வயல்களுக்கு கொண்டு சேர்ப்பது மிகவும் அவசியமானதாக இருந்தது. அப்போது மின்சாரம், எரிபொருள் போன்ற வசதிகள் எல்லா இடங்களிலும் கிடைக்காத நிலையில், விவசாயிகள் தங்கள் அறிவும் உடல் உழைப்பும் வைத்து வடிவமைத்த ஓர் அழகான கருவியே துலா.
துலா என்றால் என்ன?
துலா முறை என்பது ஒரு பாரம்பரிய நீரெடுக்கும் கருவியாகும். இது ஒரு சாலையிலிருந்து தாழ்வான வயல்களுக்கு அல்லது கிணற்றில் இருந்து மேலே உள்ள பாசன வாய்க்காலுக்கு நீரை எடுக்க அமைக்கப்பட்ட எளிய இயந்திரமாகும். இது பழங்கால இந்திய அறிவியலைச் சார்ந்த “லீவர்” (leverage) அடிப்படையில் இயங்கும்.
துலாவின் அமைப்பு
துலாவின் அமைப்பு மிகவும் எளிமையானது. ஒரு நீளமான மரக்கம்பி அல்லது தண்டு (எடுத்துக்காட்டாக நாரம்பளை மரம்) காணப்படும். அதன் மையத்தில் ஒரு தூணில் சமநிலைப் புள்ளியில் கட்டப்பட்டுள்ளது. ஒரு முனையில் தண்ணீர் எடுக்கும் கூடை அல்லது வாளி கட்டப்பட்டுள்ளது. மறுமுனையில் மனிதர் ஏறிச் செல்ல ஒரு அடிக்கட்டை வைத்திருப்பர்.
இயங்கும் முறை
- முதலில் துலாவின் கூடை பகுதியை கிணற்றில் இழுக்கும் வகையில் தள்ளுவர்.
- பின்னர் மனிதர் துலாவின் மறுமுனையில் ஏறி நின்று கீழ் தாழ்வார்கள்.
- அவரது உடல் எடையால் துலா கீழே இறங்கி, கூடை மேலே எழும்.
- மேலே வந்த நீரை ஒரு வாயிலில் ஊற்றி வயல்களுக்கு பாய்ச்சுவர்.
- இந்தச் செயல் தொடர்ச்சியாக நடைபெறும்.
யாழ்ப்பாணத்தில் பயன்பாடு
யாழ்ப்பாணம் ஒரு வறட்சி பாதிக்கப்படும் பகுதியாக இருந்ததாலும், கிணற்றில் இருந்து நீர் எடுக்க வேண்டிய தேவை அதிகமாக இருந்தது. அந்த காலத்தில் மோட்டார், பம்புகள் எல்லாம் பொதுவாக இல்லை. அந்த இடத்தில் இத்தகைய துலா கருவிகள் விவசாயிகள் வாழ்வுக்கு மிகவும் உதவியதாக இருந்தன.
பனைத்தோட்டங்கள், பயிர் நிலங்கள், வெள்ளடிச் சாம்பல் நிலங்கள் போன்றவற்றுக்கு துலா பயன்படுத்தப்பட்டது. கையால் இயக்கப்படும் கருவியாகவே இது இருந்ததால், எரிபொருள் செலவு இல்லாமல் இயங்கி வந்தது.
இன்றைய நிலை
இப்போது தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியால் துலா முறைகள் பெரும்பாலும் காணமுடியவில்லை. மின்மோட்டார்கள், டீசல் பம்புகள், ஸ்பிரிங்கிளர் முறைகள் போன்றவை அவற்றை மாற்றியுள்ளன. ஆனால், துலா முறை நம் பூர்வீக அறிவியல் ஞானத்தின் ஓர் சான்றாக இருக்கிறது.
