ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய ஆசிரமம் இருந்தது. அங்கே இரண்டு சீடர்கள் தவம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவர் பெயர் சோம்நாத், இன்னொருவர் பெயர் விவேக்.
சோம்நாத் மிகவும் துடிப்பானவர், எதற்கும் அவசரப்படுபவர். “எப்படியாவது சீக்கிரம் கடவுளைப் பார்த்துவிட வேண்டும், மோட்சம் அடைந்துவிட வேண்டும்” என்பதே அவரது லட்சியம். விவேக் அதற்கு நேர்மாறானவர். அமைதியாக, ஒவ்வொரு செயலையும் ரசித்துச் செய்பவர்.
ஒருநாள் அந்த வழியாக தேவலோக முனிவரான நாரதர் நாராயண நாமத்தைப் பாடிக்கொண்டு நடந்து வந்தார். இதைப் பார்த்த சோம்நாத் ஓடிப்போய் அவர் காலில் விழுந்தார்.
“சுவாமி, நீங்கள் வைகுண்டம் தானே போகிறீர்கள்? போகும்போது எனக்காக ஒரு உதவி செய்ய வேண்டும். நான் பல ஆண்டுகளாகக் கடுமையாகத் தவம் செய்கிறேன். இன்னும் எத்தனை பிறவிகள் எடுத்தால் எனக்குக் கடவுளின் தரிசனம் கிடைக்கும் என்று அவரிடம் கேட்டு வந்து சொல்லுங்களேன்!” என்றார் சோம்நாத்.
அருகில் இருந்த விவேக் எதையும் கேட்கவில்லை, ஒரு புன்னகையோடு நாரதரை வணங்கினார். நாரதரும் “சரி, கேட்டுச் சொல்கிறேன்” என்று கூறி மறைந்தார்.
சில மாதங்கள் கழித்து நாரதர் மீண்டும் அதே வழியே வந்தார். சோம்நாத் ஆவலோடு ஓடி வந்தார்.
“சுவாமி! கடவுள் என்ன சொன்னார்? இன்னும் ஒரு பிறவிதானே?” என்று ஆவலோடு கேட்டார்.
நாரதர் சற்றே தயங்கிவிட்டுச் சொன்னார், “சோம்நாத், நான் கடவுளிடம் கேட்டேன். அவர் நீ இப்போது அமர்ந்திருக்கிறாயே, இந்த புளிய மரத்தில் எத்தனை இலைகள் இருக்கின்றனவோ, அத்தனை பிறவிகள் நீ எடுக்க வேண்டும் என்று சொன்னார்.”
இதை கேட்டதும் சோம்நாத் கோபத்தில் கத்தினார்.
“என்னது? அத்தனை கோடி இலைகளா? அத்தனை பிறவிகளா? நான் இவ்வளவு கடுமையாகத் தவம் இருந்தும் எனக்குக் கிடைத்த பலன் இதுதானா? இது அநீதி! நான் இன்று முதல் தவத்தையே கைவிடுகிறேன்!” என்று தனது தவம் செய்யும் கோலைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டுப் புலம்பிக்கொண்டே ஊருக்குள் ஓடினார்.
அடுத்து நாரதர் விவேக்கைப் பார்த்தார். விவேக் ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் அமர்ந்திருந்தார்.
நாரதர் விவேக்கிடம், “விவேக், உன்னைப் பற்றியும் கேட்டேன். நீ அமர்ந்திருக்கும் இந்த ஆலமரத்தில் எத்தனை இலைகள் இருக்கிறதோ, அத்தனை பிறவிகள் நீ எடுக்க வேண்டுமாம்” என்றார்.
இதைச் சொன்னவுடன் விவேக் துள்ளிக் குதித்து ஆனந்தக் கூத்தாட ஆரம்பித்தார். அவர் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. “ஆகா! என்ன பாக்கியம்! இந்த உலகத்தில் எவ்வளவோ மரங்கள் இருக்கின்றன. அதில் இந்த ஒரு மரத்தின் இலைகளின் எண்ணிக்கையில் எனக்குக் கடவுள் தரிசனம் கிடைத்துவிடுமா? நிச்சயம் கிடைக்குமா? நான் எவ்வளவு கொடுத்து வைத்தவன்!” என்று மகிழ்ச்சியில் பாடி ஆடினார்.
அடுத்த வினாடியே… ஒரு பேரொளி தோன்றியது. கடவுள் நேரில் தோன்றி விவேக்கிற்குத் தரிசனம் தந்து, அவருக்கு முக்தியை அளித்தார்.
நாரதருக்கு ஒரே குழப்பம். அவர் கடவுளிடம் கேட்டார், “இறைவா, கோடி இலைகள் கொண்ட மரத்தைக் காட்டி அத்தனை பிறவிகள் என்றீர்கள். ஆனால், இப்போது ஒரே நொடியில் அவருக்கு முக்தி கொடுத்துவிட்டீர்களே? இது உங்கள் கணக்கிற்கு மாறானது அல்லவா?”
கடவுள் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்:
“நாரதரே, கணக்கு என்பது காலத்தைப் பொறுத்தது அல்ல; மனநிலையைப் பொறுத்தது. சோம்நாத் ‘எப்போது கிடைக்கும்?’ என்ற இலக்கிலேயே கவனம் செலுத்தினான். அவனுக்குப் பயணம் கசப்பாக இருந்தது. ஆனால் விவேக், ‘நிச்சயம் கிடைக்கும்’ என்ற நம்பிக்கையில் அந்தப் பயணத்தையே (தவத்தையே) கொண்டாடத் தொடங்கினான். எவன் ஒருவன் காத்திருப்பதைக் கூட ரசித்துச் செய்கிறானோ, அவனுக்குக் காலம் ஒரு தடையே அல்ல. அவனது அந்தப் பொறுமையும், பக்தியுமே அவனது கோடி பிறவிக் கடனை ஒரே நொடியில் தீர்த்துவிட்டது.”
