இலங்கையின் பல மாகாணங்களை உலுக்கிய சமீபத்திய வெள்ளப்பெருக்கு, மனித வாழ்வின் அடிப்படையையே ஆட்டம் காண வைத்துள்ளது. ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் தங்கள் வீடுகளையும், உடைமைகளையும், சில சமயங்களில் அன்பானவர்களையும் ஒரே இரவில் இழந்தனர். வெள்ளம் வடிந்து, நிவாரணப் பணிகள் ஒருபுறம் நடந்துகொண்டிருந்தாலும், இன்னொருபுறம், பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களின் உளவியல் ஆரோக்கியத்தில் ஏற்பட்டுள்ள ஆழமான சேதங்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு பெரும் அச்சுறுத்தலாக நீடிக்கின்றன. அடுத்த பேரிடர் எப்போது வரும் என்ற பாதுகாப்பின்மை உணர்வுடன் போராடும் மனங்களுக்கு அவசர கவனம் தேவைப்படுகிறது.
பேரதிர்ச்சி மற்றும் உளவியல் வடுக்களின் வடிவம்
ஒரு பெரிய பேரிடரை நேரடியாக எதிர்கொள்வது என்பது மனித மனதிற்கு ஒரு மிகப்பெரிய அதிர்ச்சியாகும். இது உடனடியாகவோ அல்லது வாரங்கள் கழித்தோ அதிர்ச்சிக்கு பிந்தைய மன அழுத்தக் கோளாறாக (PTSD) வெளிப்படுகிறது. இலங்கைப் பெருவெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் காணப்படும் சில தீவிர அறிகுறிகள்:
- மீண்டும் மீண்டும் தோன்றும் காட்சிகள் (Flashbacks): வெள்ளம் வரும்போது ஏற்பட்ட அச்சம், நீரின் இரைச்சல், சேறு மற்றும் ஈரம் நிறைந்த மண் ஆகியவற்றின் வாசனை போன்ற உணர்ச்சித் தூண்டிகள் (Sensory Triggers) மூலம் அந்த பயங்கரமான அனுபவம் மீண்டும் மீண்டும் மனதில் வந்து பீதியைக் கிளப்புதல்.
- மிகுந்த விழிப்புணர்வு (Hyper-vigilance): சாதாரண மழை அல்லது நீரின் சத்தம் கேட்கும்போது ஏற்படும் அளவுக்கு அதிகமான எச்சரிக்கை உணர்வு. இது பாதிக்கப்பட்டவர்களைத் தூங்க விடாமலும், அன்றாட நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட விடாமலும் தடுக்கிறது.
- உயிர் பிழைத்தவர் குற்றவுணர்வு (Survivor’s Guilt): சிலர் உயிர் தப்பிய நிலையில், மற்றவர்கள் தங்கள் வீடுகளை இழந்தது அல்லது துயரங்களை எதிர்கொண்டது குறித்து தாங்களே குற்றவாளிகள் என நினைத்துக்கொள்வது. இந்த குற்றவுணர்வு மனச்சோர்வை அதிகப்படுத்துகிறது.
இத்தகைய உளவியல் வடுக்கள் நீடிக்க அனுமதிக்கப்பட்டால், அவை நீடித்த மனச்சோர்வு (Chronic Depression), பதட்டம் (Anxiety) மற்றும் உடல்நலப் பிரச்சினைகளாக (சோர்வு, தலைவலி) மாறி, நீண்ட காலத்திற்கு அவர்களின் வாழ்வைச் சீர்குலைக்கும்.
பொருளாதாரப் பாதுகாப்பின்மை என்னும் புதிய மன அழுத்தம்
இலங்கையின் இந்த வெள்ளப் பாதிப்பில், உளவியல் அழுத்தத்தின் முக்கிய தூண்டுகோலாகப் பொருளாதார இழப்பு உள்ளது. இது வெறும் பணம் அல்லது உடைமை இழப்பு மட்டுமல்லvஅது ஒருவரின் சுயமரியாதை மற்றும் சமூக அந்தஸ்து இழப்பாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.
- வாழ்வாதாரம் சிதைவு: வெள்ளம், விவசாய நிலங்களை அழித்ததாலும், மீன்பிடிப் படகுகள் மற்றும் கருவிகளைச் சேதப்படுத்தியதாலும், விவசாயிகள் மற்றும் மீனவர்கள் தங்கள் எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கையை இழக்கின்றனர். ஒரு குடும்பத் தலைவன் (ஆண் அல்லது பெண்) தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற முடியாது என்ற இயலாமை உணர்வுக்கு ஆளாகி, கடும் மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகிறார்.
- கடன் சுமை மற்றும் எதிர்கால நிச்சயமற்ற தன்மை: இலங்கையின் தற்போதைய பொருளாதாரச் சூழலில், பலர் ஏற்கனவே கடனில் உள்ளனர். வெள்ளத்தால் தங்கள் சொத்துக்களை இழந்த பிறகு, இந்தக் கடனை எப்படி அடைப்பது என்ற கவலை அவர்களைத் தற்கொலை எண்ணங்களை நோக்கித் தள்ளும் அபாயம் உள்ளது. அரசாங்கத்தின் உதவிகளை நம்பியிருக்கும் நிலை, அவர்களின் கட்டுப்பாட்டை இழந்த உணர்வை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது.
- அடையாளச் சிக்கல்: சொந்தமாக உழைத்து வாழும் பழக்கம் கொண்ட பலர், தற்போது நிவாரண உதவிகளுக்காகக் காத்திருக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுவது, தாங்கள் ‘ஊனமுற்றவர்கள்’ அல்லது ‘சுமை’ என்ற தவறான உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.
சமூகக் குழுக்களின் மீதான சமமற்ற தாக்கம்
வெள்ளத்தின் உளவியல் தாக்கம் அனைத்துத் தரப்பினரையும் ஒரே அளவில் பாதிப்பதில்லை. குழந்தைகளுக்கும், பெண்களுக்கும், முதியவர்களுக்கும் தனித்துவமான சவால்கள் உள்ளன, அவை தனிப்பட்ட கவனிப்பைக் கோருகின்றன:
குழந்தைகள் மற்றும் பதின்ம வயதினர்:
பின்வாங்குதல் (Regression): சிறிய குழந்தைகள் படுக்கையில் சிறுநீர் கழித்தல் அல்லது பேசுவதை நிறுத்துதல் போன்ற இயல்பற்ற நடத்தைகளை மீண்டும் வெளிப்படுத்தலாம்.
கல்விச் சுமை: பள்ளிகள் மூடப்படுதல், புத்தகங்கள் இழப்பு மற்றும் இடப்பெயர்ச்சி காரணமாகக் கல்வி தடைபடுவது, அவர்களின் எதிர்காலம் குறித்த கவலையை அதிகரிக்கிறது.
பெண்கள் மற்றும் தாய்மார்கள்:
இரட்டைச் சுமை: வெள்ளத்தால் ஏற்பட்ட சேதங்களைச் சரிசெய்வது, குடும்பத்தை நிர்வகிப்பது மற்றும் முகாம்களில் வசிக்கும் சூழலில் தனியுரிமை இழப்பு ஆகிய இரட்டைச் சுமையுடன் பெண்கள் போராடுகின்றனர்.
பாலியல் வன்முறை அச்சுறுத்தல்: முகாம்கள் மற்றும் தற்காலிகக் குடியிருப்புகளில் தனியுரிமை குறைவதால், பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் ரீதியான மற்றும் குடும்ப வன்முறைகள் அதிகரிக்கும் அபாயம் உள்ளது. இந்தச் சூழ்நிலையில், பெண்கள் தங்கள் அச்சங்களையும் கவலைகளையும் வெளிப்படையாகப் பேச தயங்கலாம்.
முதியோர்:
தனிமையும் இழப்பும்: முதியோர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் சேகரிப்புகளையும், உணர்வுபூர்வமான மதிப்புக் கொண்ட பொருட்களையும் (புகைப்படங்கள், பாரம்பரியப் பொருள்கள்) இழந்ததால் ஏற்படும் சோகம் மிகக் கடுமையானது. தங்கள் குடும்பத்தினருக்குத் தாங்கள் சுமையாகிவிட்டோமோ என்ற எண்ணம் தனிமையையும் மனச்சோர்வையும் ஏற்படுத்துகிறது.
மீட்சிப் பாதை: உளவியல் ஆதரவின் அவசரத் தேவை
இலங்கையின் பேரிடர் மேலாண்மை கட்டமைப்பில், உளவியல் மீட்பு என்பது அடிப்படைத் தேவையாகக் கருதப்பட வேண்டும். இது ஒரு நீண்டகால முதலீடாகும்.
- அவசர உளவியல் முதலுதவி (PFA) மற்றும் நடமாடும் மனநல சேவை: வெள்ளம் பாதித்த பகுதிகளுக்கு உடனடியாக நடமாடும் மனநலக் குழுக்களை அனுப்பி, அங்கே தங்கியுள்ள மக்களுக்கு ஆதரவு அளித்தல். இந்தச் சேவைகள் உணர்வுப்பூர்வமான தேவைகளைக் கண்டறிந்து, தொழில்முறை சிகிச்சைக்கு அவர்களைப் பரிந்துரைக்க வேண்டும்.
- சமூக அடிப்படையிலான மீட்சி: உள்ளூர் கோயில்கள், பள்ளிவாசல்கள், தேவாலயங்கள் மற்றும் கிராமத் தலைவர்கள் மூலம் பாரம்பரிய மற்றும் கலாச்சார நம்பிக்கைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆறுதல் அளிக்கும் ஆதரவுக் குழுக்களை உருவாக்குதல். இலங்கையின் கலாச்சாரப் பின்னணியில், மத குருமார்களின் பங்கு மக்களை மீண்டும் நம்பிக்கைக்குத் திரும்புவதற்கு மிகவும் உதவும்.
- குழந்தைகளுக்கான சிறப்பு சிகிச்சை: விளையாட்டு அடிப்படையிலான சிகிச்சைகள் (Play Therapy) மற்றும் பள்ளி சார்ந்த மனநலத் திட்டங்கள் மூலம் குழந்தைகளுக்கு அவர்களின் உணர்ச்சிகளைப் பாதுகாப்பான முறையில் வெளிப்படுத்த உதவுதல்.
- வாழ்வாதார மீட்சி மூலம் மனநல மேம்பாடு: வெறும் ஆலோசனை வழங்குவது மட்டும் போதாது; தொழில் ரீதியான பயிற்சிகள், சிறு கடன் உதவிகள் மற்றும் விவசாயத்தை மீட்டெடுப்பதற்கான ஆதரவு ஆகியவை பொருளாதார ரீதியான கட்டுப்பாட்டை அவர்களுக்குத் திரும்பக் கொடுத்து, உளவியல் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தும்.
- நிரந்தர உளவியல் கட்டமைப்பு: எதிர்காலப் பேரிடர்களைச் சமாளிக்க, ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் பேரிடர் சார்ந்த மனநலப் பிரிவுகளை நிறுவி, நீண்ட கால உளவியல் சிகிச்சையை மலிவான விலையில் அல்லது இலவசமாகக் கிடைக்கச் செய்தல்.
இலங்கை ஒரு மீண்டெழும் வரலாற்றைக் கொண்ட நாடு. சுனாமி மற்றும் உள்நாட்டுப் போரின் துயரங்களில் இருந்து மீண்டு வந்த அனுபவம், இந்த வெள்ளப் பாதிப்பில் இருந்தும் மீள அவர்களுக்கு உதவும். ஆனால், அது ஒவ்வொரு தனிநபரின் மன ஆரோக்கியத்தைக் கவனித்துக்கொள்வதன் மூலமே சாத்தியமாகும். உளவியல் காயங்களை ஆற்றுவதற்கு நாம் அனைவரும் – அரசாங்கம், தொண்டு நிறுவனங்கள், மற்றும் பொதுச் சமூகம் – இணைந்து செயலாற்ற வேண்டும். இப்போது நாம் கொடுக்கும் அக்கறை, வருங்கால இலங்கையின் உளவியல் ரீதியான வலுவான அடித்தளத்தை உருவாக்கும்.
