இன்றைய உலகம் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, வேகமான வாழ்க்கை முறை, பொருளாதார முன்னேற்றம் ஆகியவற்றால் முன்னேறிய காலகட்டமாகக் கருதப்படுகிறது. மனிதன் இன்று உலகின் எந்த மூலையிலிருந்தாலும், ஒரு சிறிய கைபேசியின் மூலம் மற்றவர்களுடன் தொடர்பு கொள்ளும் அளவிற்கு வசதிகளை பெற்றுள்ளான். சமூக ஊடகங்கள், இணையம், தகவல் தொழில்நுட்பம் ஆகியவை மனிதர்களை நெருக்கமாக இணைத்துள்ளன என்று வெளிப்படையாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் மனிதர்கள் மனதளவில் அதிகமாக தனிமையை அனுபவிக்கும் காலமாக இது மாறியுள்ளது. இதனால்தான் தனிமை இன்று நவீன சமூகத்தின் ஒரு மறைமுக நோயாக கருதப்படுகிறது.
தனிமை என்பது ஒருவரும் அருகில் இல்லாமல் தனியாக வாழ்வது மட்டும் அல்ல. பலருடன் இருந்தாலும், மனதைப் பகிர யாரும் இல்லை என்ற வெறுமை உணர்வே உண்மையான தனிமை. குடும்பத்துடன் வாழ்ந்தாலும், வேலை இடத்தில் சக ஊழியர்களுடன் இருந்தாலும், நண்பர்கள் சுற்றி இருந்தாலும் கூட ஒருவர் தனிமையை உணரலாம். இது வெளியில் தெரியாத, உள்ளுக்குள் மெதுவாக வளரக்கூடிய உளவியல் நிலையாகும். அதனால் தான் இதை “மறைமுக நோய்” என்று அழைக்கப்படுகிறது.
நவீன சமூகத்தில் தனிமை அதிகரிக்க பல காரணங்கள் உள்ளன. முதன்மையாக நகரமயமாதல் குறிப்பிடத்தக்கது. வேலை, கல்வி, வசதி ஆகிய காரணங்களுக்காக மக்கள் கிராமங்களில் இருந்து நகரங்களுக்கு இடம்பெயர்கிறார்கள். இதனால் முன்பு இருந்த கூட்டு வாழ்வு, அயலவர் உறவுகள், சமூக ஆதரவு போன்றவை மெதுவாகக் குறைந்து வருகின்றன. தனிக்குடும்ப வாழ்க்கை முறை அதிகரித்ததால், தாத்தா–பாட்டி, உறவினர்கள், அயலவர்கள் ஆகியோருடன் இருந்த நெருக்கம் இன்றைய தலைமுறைக்கு குறைவாக உள்ளது.
வேலை அழுத்தமும் தனிமையை அதிகரிக்கும் முக்கிய காரணமாகும். இன்றைய போட்டி நிறைந்த உலகில், மனிதர்கள் தங்கள் வேலை, சம்பளம், பதவி, எதிர்கால பாதுகாப்பு போன்றவற்றில் அதிக கவனம் செலுத்துகிறார்கள். நீண்ட வேலை நேரம், ஓய்வில்லாத வாழ்க்கை முறை, மன அழுத்தம் ஆகியவை குடும்பம் மற்றும் நண்பர்களுடன் செலவிட வேண்டிய நேரத்தை குறைக்கின்றன. “நேரம் இல்லை” என்ற சொல்லே மனித உறவுகளுக்கான மிகப் பெரிய தடையாக மாறியுள்ளது.
சமூக ஊடகங்களும் தனிமைக்கு ஒரு முக்கிய காரணமாக இருக்கின்றன. பேஸ்புக், இன்ஸ்டாகிராம், வாட்ஸ்அப் போன்ற தளங்களில் மனிதர்கள் தொடர்ந்து இணைந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த இணைப்பு பெரும்பாலும் மேலோட்டமானதாகவே இருக்கிறது. பிறர் காட்டும் மகிழ்ச்சி, வெற்றி, அழகு போன்றவற்றை பார்த்து, தங்களது வாழ்க்கையை ஒப்பிடும் பழக்கம் உருவாகிறது. இதனால் குறை உணர்வு, பொறாமை, தன்னம்பிக்கை இழப்பு போன்றவை ஏற்பட்டு, மனதளவில் தனிமை அதிகரிக்கிறது. உண்மையான உரையாடல்களுக்கு பதிலாக குறுந்தகவல்கள் மற்றும் “லைக்”கள் மட்டுமே மனித உறவுகளின் அளவுகோலாக மாறிவிட்டன.
தனிமை மனித உளவியலில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. நீண்ட கால தனிமை மனஅழுத்தம், கவலை, மனச்சோர்வு போன்ற மனநலப் பிரச்சினைகளுக்கு வழிவகுக்கும். ஒருவர் தன்னைப் பற்றி எதிர்மறையாக சிந்திக்க ஆரம்பிக்கலாம். “யாருக்கும் நான் தேவையில்லை”, “என்னை புரிந்து கொள்ள யாரும் இல்லை” போன்ற எண்ணங்கள் தோன்றும். இதனால் தன்னம்பிக்கை குறைந்து, சமூகத்திலிருந்து மேலும் விலகும் நிலை உருவாகிறது.
தனிமை உடல் நலத்தையும் பாதிக்கக்கூடியது. தொடர்ச்சியான மனஅழுத்தம் தூக்கமின்மை, தலைவலி, சோர்வு, உணவு பழக்கங்களில் மாற்றம் போன்ற பிரச்சினைகளை உருவாக்குகிறது. சில ஆய்வுகள் நீண்ட கால தனிமை இதய நோய்கள் மற்றும் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி குறைதல் போன்ற உடல் நலச் சிக்கல்களுக்கும் காரணமாக இருக்கலாம் என்று குறிப்பிடுகின்றன. அதனால் தனிமை மனநலப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; முழுமையான மனித நலத்தையும் பாதிக்கும் ஒரு நிலையாகும்.
தனிமை தனிநபரின் பிரச்சினையாக மட்டும் இல்லாமல் சமூகத்தின் மீது பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. மனிதர்களுக்கிடையேயான நம்பிக்கை குறையும்போது சமூக ஒற்றுமை பாதிக்கப்படுகிறது. பரஸ்பர உதவி, அக்கறை, பொறுப்பு உணர்வு போன்ற சமூக மதிப்புகள் மெதுவாக மங்குகின்றன. இதன் விளைவாக சமூகம் உணர்வற்ற, இயந்திரமயமான அமைப்பாக மாறும் அபாயம் உள்ளது. இது நீண்ட காலத்தில் சமூக அமைதிக்கும் வளர்ச்சிக்கும் பாதகமாக அமையும்.
இந்த மறைமுக நோயை எதிர்கொள்ள தனிநபர் மட்டுமல்ல; குடும்பம், கல்வி நிறுவனங்கள், வேலை இடங்கள் மற்றும் சமூக அமைப்புகள் அனைத்தும் பொறுப்புடன் செயல்பட வேண்டும். குடும்பத்தில் ஒருவருக்கொருவர் நேரம் ஒதுக்கி பேசுதல், உணர்வுகளைப் பகிர்தல், குழந்தைகள் மற்றும் முதியவர்களின் மனநிலையை கவனித்தல் மிக முக்கியம். குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே உறவுகளின் மதிப்பை கற்றுக் கொடுப்பது எதிர்கால சமூக நலத்திற்கு அடித்தளமாக இருக்கும்.
நண்பர்களுடன் நேரடி சந்திப்புகள், உண்மையான உரையாடல்கள், சமூக மற்றும் கலாச்சார நிகழ்வுகளில் பங்கேற்பு தனிமையை குறைக்க உதவும். அதேபோல், மனநலப் பிரச்சினைகள் குறித்து வெளிப்படையாக பேசும் சமூக சூழல் உருவாக்கப்பட வேண்டும். மனநல ஆலோசனையை நாடுவது பலவீனம் அல்ல; அது தன்னலம் காக்கும் அறிவுடைமை என்பதை அனைவரும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
மனிதன் இயல்பாகவே ஒரு சமூக உயிர். அன்பு, புரிதல், தொடர்பு, உறவு ஆகியவை மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவைகள். இன்றைய நவீன உலகில் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியுடன் சேர்ந்து மனித உறவுகளையும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. தனிமையை புறக்கணிக்காமல், அதை உணர்ந்து, மனித இணைப்புகளை மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பதே ஆரோக்கியமான மனநலத்திற்கும் வலுவான சமூகத்திற்கும் அடித்தளமாகும். தனிமையை தகர்த்து, மனிதநேயத்தை மீட்டெடுப்பதே இன்றைய சமூகத்தின் மிக முக்கியமான தேவையாகும்.
