இலங்கைத் திருநாட்டின் சைவ சமயத்தின் ஆன்மீக வரலாறு என்பது வெறும் வழிபாட்டு முறைகளால் ஆனது மட்டுமல்ல; அது அறிவார்ந்த தேடல்களாலும், நாவன்மை மிக்க சான்றோர்களின் வழிகாட்டல்களாலும் செதுக்கப்பட்டது. “வாக்கினாலே உலகை வெல்லலாம்” என்பதற்கு இணங்க, ஈழத்தில் சைவமும் தமிழும் தழைத்தோங்கச் செய்ததில் சொற்பொழிவுகளுக்கும் பிரசங்கங்களுக்கும் பெரும் பங்கு உண்டு. ஆனால், இன்றைய நவீன யுகத்தில் ஆலயங்களில் இத்தகைய ஆன்மீகச் சொற்பொழிவுகள் குறைந்து வருவது ஆழ்ந்த கவலைக்குரிய ஒரு போக்காக மாறியுள்ளது.
ஐரோப்பிய காலனித்துவ ஆட்சிக்காலத்தில், அந்நிய மதமாற்றக் கொள்கைகள் தீவிரமாக இருந்தபோது, அதற்கு அறிவுப்பூர்வமான முட்டுக்கட்டை போட்டவர் ஈழத்துச் சைவத்தமிழ் உலகம் ஈன்றெடுத்த ஆறுமுக நாவலர் பெருமான். வெறும் பக்திப் பரவசமாக மட்டும் இல்லாமல், தர்க்க ரீதியாகவும் சாத்திர ரீதியாகவும் அவர் நிகழ்த்திய பிரசங்கங்கள் ஈழத்து மண்ணில் ஒரு மாபெரும் ஆன்மீகப் புரட்சியை ஏற்படுத்தின. கல்வியையும் ஆன்மீகத்தையும் இணைத்ததன் மூலம் அடுத்த தலைமுறையை அறிவு ஆயுதம் ஏந்தச் செய்தார்.
ஈழத்து ஆலயப் பண்பாட்டில் ஒரு காலத்தில் ‘சின்ன மேளம்’ எனப்படும் கலை வடிவம் பக்தியை விடக் கேளிக்கைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளித்தபோது, அது ஆலயத் திருவிழாக்களின் ஆன்மீக நோக்கத்தையே திசைதிருப்பியது. ஆலய முன்றில்கள் மெய்ஞ்ஞானப் பேச்சுகளால் நிறைய வேண்டிய தருணத்தில், வெறும் ஆடல் பாடல்களால் நிரம்பியிருந்த அந்த இருண்ட காலத்தில், ஒரு பெரும் புரட்சியை ஏற்படுத்தியவர் ‘துர்க்கா துரந்தரி’ கலாநிதி தங்கம்மா அப்பாக்குட்டி அம்மையார் அவர்கள். தங்கம்மா அப்பாக்குட்டி அம்மையார் அவர்கள் தனது நாவன்மையால், கலைகளின் பெயரால் புகுந்த தேவையற்ற ஆக்கிரமிப்புகளைத் துணிச்சலுடன் எதிர்த்தார். ஈழத்தின் ஆலயங்கள் எங்கும் சைவத் தமிழின் பெருமையையும், பக்தி இலக்கியங்களின் சாரத்தையும் தனது கனிவான, அதேசமயம் வலிமையான சொற்பொழிவுகளால் பரப்பினார். அவரது சொல்லாற்றலுக்குக் கட்டுப்பட்டு, வெறும் வேடிக்கை நிகழ்ச்சிகளாக இருந்த திருவிழாக்கள், ஞானம் பெறும் பாசறைகளாக மாறின. பக்தர்களின் கவனம் மேடை அலங்காரங்களில் இருந்து மாறி, இறைவனின் தத்துவங்களை நோக்கியும், சைவ சித்தாந்தத்தின் நுட்பங்களை நோக்கியும் திரும்பியது. ஒரு பெண்ணாக, பெரும் அறிஞர்களுக்கே சவால் விடும் வகையில் அவர் நிகழ்த்திய இந்த ஆன்மீகப் புரட்சி, ஆலயங்களில் சொற்பொழிவு எனும் ஒரு பெரும் மரபை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது.
இன்று இத்தொடர்ச்சியைத் தாங்கி நிற்பவர்களில் செஞ்சொற்செல்வர் ஆறு. திருமுருகன் அவர்கள் முதன்மையானவர். தெல்லிப்பழை துர்க்காதேவி தேவஸ்தானம் மற்றும் சிவபூமி அறக்கட்டளை ஊடாக அவர் செய்யும் வியக்கத்தக்க பணிகளுக்குப் பின்னால் இருப்பது அவரது வசீகரமான பேச்சாற்றல். இறை அருளால் வாய்க்கப்பட்ட அதே நாவன்மையும், தெளிவான சிந்தனையும் கொண்ட அவர், நற்பண்புகள் நிறைந்த சமுதாயத்தை உருவாக்கச் சொற்பொழிவுகளே சிறந்த கருவி என்பதை மெய்ப்பித்தார். ஆறு. திருமுருகன் அவர்களின் உரைகள் வெறும் புராணக் கதைகளாக இல்லாமல், அவை வாழ்வியல் நெறிகளாகவும், சமூகப் பணிக்கான உந்துசக்தியாகவும் அமைந்தன. அவர் பேச்சைக் கேட்கக் கூடிய மக்கள் கூட்டமே, பின்னர் அந்த அறப்பணிகளுக்குப் பொருள் தந்துதவும் தொண்டர்களாக மாறினார்கள்.
அதேபோல, கம்பவாரிதி இ. ஜெயராஜ் அவர்கள் இலக்கியத்தையும் ஆன்மீகத்தையும் இணைத்து, இளைஞர்களின் சிந்தனையைத் தூண்டும் வகையில் சொற்பொழிவுகளை நிகழ்த்தி வருகிறார். இவர்களின் பேச்சுகள் மக்களைச் சிந்திக்கவும், அறப்பணிகளில் ஈடுபடவும் தூண்டுகின்றன.
இவ்வளவு பெருமைமிக்க பாரம்பரியம் இருந்தும், இன்று ஆலயங்களில் சொற்பொழிவுகள் குறைந்து வருவதற்குப் பல காரணங்கள் உள்ளன:
- தொழில்நுட்ப ஆதிக்கம்: சமூக ஊடகங்கள் மற்றும் கைபேசிகளின் வருகையால் மக்களின் கவனக்குவிப்பு (Attention span) குறைந்துவிட்டது. நீண்ட நேரச் சொற்பொழிவுகளைக் கேட்பதற்கான பொறுமை அருகி வருகின்றது.
- சடங்கு ரீதியான அணுகுமுறை: ஆலயங்கள் வெறும் சடங்குகள் நடக்கும் இடங்களாக மட்டும் சுருங்கிவிட்டன. இறைவனைப் பற்றிய தத்துவங்களை விட, கிரியைகளுக்கே முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுவதால் அறிவார்ந்த உரையாடல்களுக்கு இடமில்லாமல் போகிறது.
- பயிற்சியின்மை: பழைய காலத்தைப் போல முறையான தமிழ் இலக்கியப் பயிற்சியோ, சைவ சித்தாந்தப் பயிற்சியோ உடைய இளைய பேச்சாளர்கள் உருவாகவில்லை.
நவீனத் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும், சமூக வலைதளங்களின் ஆக்கிரமிப்பும் பக்தியின் வடிவத்தைச் சுருக்கிவிட்டன. ஆழமான சிந்திக்கும் ஆற்றலை மழுங்கடிக்கும் வகையில் இன்று பல ஆலயத் திருவிழாக்கள் மீண்டும் சத்தம் மிகுந்த இசை நிகழ்ச்சிகளாகவும், வெற்றுப் பகட்டுகளாகவும் மாறி வருகின்றன. மணிக்கணக்கில் அமர்ந்து சொற்பொழிவுகளைக் கேட்டுத் தங்களைத் தாங்களே செதுக்கிக் கொண்ட ஒரு தலைமுறை மறைந்து, சில நிமிட ‘ரீல்ஸ்’ (Reels) கலாச்சாரத்தில் மூழ்கியிருக்கும் ஒரு தலைமுறை உருவாகியுள்ளது. இதன் விளைவாக, ஆலய நிர்வாகங்கள் மீண்டும் சொற்பொழிவாளர்களைப் புறக்கணித்து, கூட்டத்தைக் கூட்டுவதற்காகப் புகழ்பெற்ற இசைக்கலைஞர்களுக்கும், கேளிக்கை நிகழ்ச்சிகளுக்கும் முன்னுரிமை அளிக்கின்றன.
இந்தத் தேக்க நிலை என்பது வெறும் கலை சார்ந்த மாற்றம் மட்டுமல்ல; இது ஒரு சமூகத்தின் அறிவு வீழ்ச்சியின் அறிகுறியாகும். தங்கம்மா அப்பாக்குட்டி அம்மையாரும், ஆறு. திருமுருகன் அவர்களும், கம்ப வாரிதி போன்றோரும் கட்டிக்காத்த அந்தப் பண்பாட்டு விழுமியங்கள் மீண்டும் சிதைவதைத் தடுக்க வேண்டுமானால், ஆலயங்கள் மீண்டும் போதனை மையங்களாக மாற வேண்டும். வெறும் சடங்குகளுக்காகவும், வேடிக்கைக்காகவும் செலவிடப்படும் நேரம், மெய்யறிவைத் தேடுவதற்காகச் செலவிடப்பட வேண்டும். பண்பாட்டுச் சீரழிவுகள் மலிந்து வரும் இந்த யுகத்தில், அடுத்த தலைமுறைக்கு முறையான ஆன்மீகக் கல்வியைச் சேர்க்காவிடில், ஆலயங்கள் அவற்றின் உயிரோட்டத்தை இழந்து வெறும் நினைவுச் சின்னங்களாகவே எஞ்சும். எனவே, நாவன்மையுள்ள அறிஞர்களைக் கொண்டு மீண்டும் ஆலய முன்றில்களில் ஞான வேள்விகள் வளர்க்கப்படுவதே காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
இந்தப் பாரம்பரியம் சிதைந்துவிடாமல் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்ல நாம் அடிப்படையில் சில நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்:
- ஆன்மீகப் பேச்சுப் பயிற்சிக் கூடங்கள்:
பாடசாலைகளிலும் ஆலயங்களிலும் வெறும் பேச்சுப் போட்டிகளோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல், “சொற்பொழிவுப் பயிற்சிக் கூடங்களை” உருவாக்க வேண்டும். சிறந்த ஆளுமைகளைக் கொண்டு இளம் தலைமுறையினருக்கு நுணுக்கங்களைக் கற்பிக்க வேண்டும். - நவீனத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தல்:
சொற்பொழிவுகளை மூன்று மணிநேர உரைகளாக மட்டும் வைக்காமல், அவற்றைச் சிறிய காணொளிகளாக (Shorts/Reels) மாற்றி நவீனத் தலைமுறையைச் சென்றடையச் செய்ய வேண்டும். தொழில்நுட்பம் ஒரு தடையாக இல்லாமல், கருவியாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். - ஆலயங்களில் அறநெறிப் பாடசாலைகளைப் பலப்படுத்தல்:
ஒவ்வொரு ஆலயமும் வெறும் பூசையோடு நின்றுவிடாமல், வாராந்தம் ஒரு மணிநேரம் தெளிவான சொற்பொழிவுகளை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். அதில் சிறுவர்களையும் இளைஞர்களையும் பேச ஊக்குவிக்க வேண்டும். அவர்களுக்குப் பரிசுகளையும் அங்கீகாரங்களையும் வழங்க வேண்டும். - தத்துவார்த்த விளக்கங்கள்:
இன்றைய இளைஞர்கள் “ஏன்? எதற்கு?” என்று கேள்வி கேட்பவர்கள். எனவே, புராணக் கதைகளைத் தாண்டி, அறிவியலோடும் வாழ்வியலோடும் இணைந்த தத்துவார்த்த சொற்பொழிவுகளை வழங்க வேண்டும். - சமூகப் பணியுடன் இணைந்த ஆன்மீகம்:
அன்னை தங்கம்மா அப்பாக்குட்டி அம்மையார் மற்றும் கலாநிதி ஆறு. திருமுருகன் ஆகியோர் காட்டிய வழியில், சொற்பொழிவுகள் வெறும் காதுகளுக்கு விருந்தாக இல்லாமல், சமூக மேம்பாட்டை ஊக்கப்படுத்துவதாக அமைய வேண்டும். அப்போதுதான் மக்கள் சொற்பொழிவுகளின் முக்கியத்துவத்தை உணர்வார்கள்.
ஆறுமுக நாவலர் பெருமான் ஏற்றிய அறிவுச்சுடர், தங்கம்மா அப்பாக்குட்டி அம்மையாரால் கருணை ஒளியாகப் பரவி, இன்று கலாநிதி ஆறு. திருமுருகன் மற்றும் கம்பவாரிதி ஜெயராஜ் போன்றோரால் கட்டிக்காக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்தப் பாரம்பரியம் ஒரு தொடர் ஓட்டம் போன்றது. இதில் ஓட்டம் நின்றுவிடக் கூடாது. ஆலயங்கள் வெறும் ஆன்மீக வழிபாடுகள் மட்டும் நடைபெறும் இடங்களாக இல்லாமல், அறிவை வளர்க்கும் கலைக்கூடங்களாக மாற வேண்டும். நாவன்மை மிக்க இளைஞர்களை உருவாக்குவது வெறும் சமயப்பணி மட்டுமல்ல; அது எமது அடையாளத்தைக் காக்கும் வரலாற்றுப் பணியுமாகும். அடுத்த தலைமுறையினரின் கைகளில் இந்தப் பெருமையை ஒப்படைக்க, நாமும் எம்மை மாற்றிக்கொண்டு அவர்களுக்கு வழிகாட்ட வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
