சமூகத்தின் ஒழுக்கமும் சுகாதாரமும் தனிமனிதப் பழக்கவழக்கங்களில் இருந்தே தொடங்குகின்றன. ஒரு தேசத்தின் உண்மையான வளர்ச்சி என்பது பெரிய கட்டடங்களில் இல்லை, மாறாக அந்த நாட்டு மக்கள் பொது இடங்களில் நடந்துகொள்ளும் விதத்தில்தான் தங்கியுள்ளது. அந்த வகையில், அண்மைக்காலமாக இலங்கையின் பல்வேறு பகுதிகளில் உள்ளூராட்சி சபைகளும் அரச திணைக்களங்களும் மேற்கொண்டு வரும் அதிரடியான மற்றும் அவசியமான சட்ட மாற்றங்கள் பாராட்டுக்குரியவை. யாழ்ப்பாணம் போதனா வைத்தியசாலை முதல் மூதூர் பிரதேச சபை வரை எடுக்கப்பட்டுள்ள இந்தத் தீர்மானங்கள், ஒரு நாகரிகமான சமூகத்தை நோக்கிய எமது பயணத்தின் மைல்கற்களாக அமைகின்றன.
யாழ்ப்பாணம் போதனா வைத்தியசாலை வளாகத்தில் வெற்றிலை பயன்பாடு மற்றும் எச்சில் துப்புதலுக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ள தடை என்பது வெறுமனே ஒரு ஒழுக்கக்கட்டுப்பாடு மட்டுமல்ல, அது ஒரு சமூகத்தின் சுகாதார விழிப்புணர்வின் தொடக்கப்புள்ளியாகும். பொது இடங்களில் எச்சில் துப்புவது என்பது நோய்க்கிருமிகள் பரவுவதற்கு மிக முக்கிய காரணியாக அமைகின்றது. குறிப்பாக வைத்தியசாலை போன்ற நோயாளிகள் அதிகம் கூடும் இடங்களில் இத்தகைய கட்டுப்பாடுகள் அத்தியாவசியமானவை. அதேநேரம், இந்த விதிகள் படிப்படியாக ஏனைய பொது இடங்களிலும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும். பொதுமக்களின் வசதியைக் கருத்திற்கொண்டு எச்சில் துப்புவதற்கென பிரத்தியேக தொட்டிகளை அறிமுகப்படுத்துவது என்பது அமுலாக்கப்படும் சட்டத்தை மக்கள் சுலபமாகப் பின்பற்றுவதற்கு வழிவகுக்கும். இது சுகாதாரமான ஒரு சூழலை உருவாக்குவதுடன், அடுத்த தலைமுறைக்கு ஒரு சிறந்த பொது இடப் பண்பாட்டைக் கற்றுக்கொடுக்கும்.
இதேபோன்று, மானிப்பாய் பிரதேச சபையினால் இறுதி ஊர்வலங்களில் பட்டாசு வெடிப்பதற்கு விதிக்கப்பட்டுள்ள கட்டண நடைமுறையானது, தேவையற்ற ஆடம்பரங்களையும் ஒலி மற்றும் வளி மாசடைதலையும் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு புரட்சிகரமான முடிவாகும். துக்க வீடுகளில் பட்டாசு வெடிப்பது என்பது பண்பாட்டு ரீதியாகவும் தர்க்க ரீதியாகவும் தேவையற்ற ஒன்றாகவே பார்க்கப்படுகிறது. இத்தகைய சட்டங்கள் மூலம் மக்களின் வீண் விரயங்கள் தடுக்கப்படுவதுடன், அயலவர்களுக்கும் நோயாளிகளுக்கும் ஏற்படும் அசௌகரியங்கள் தவிர்க்கப்படுகின்றன.
அதேபோல, மூதூர் பிரதேச சபை முடிவெட்டும் கட்டணங்களை வரன்முறைப்படுத்த எடுத்திருக்கும் முயற்சியானது, நுகர்வோர் நலனைப் பேணுவதில் உள்ளூராட்சி அமைப்புகளின் பொறுப்பை உறுதிப்படுத்துகிறது. அத்தியாவசிய சேவைகளில் தன்னிச்சையான விலையேற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது சாதாரண மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பாதுகாக்கும் ஒரு சமூக நீதியாகும்.
அரச திணைக்களங்களும் ஏனைய உள்ளூராட்சி அமைப்புகளும் தமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகார வரம்பிற்குள் நின்று இத்தகைய ஆக்கபூர்வமான விதிகளை நடைமுறைப்படுத்துவது பாராட்டுக்குரியது. இத்தகைய சட்டங்களில் சில நேரங்களில் தனிமனித சுதந்திரம் பாதிக்கப்படுவதாகச் சிறு விமர்சனங்கள் எழுந்தாலும், அவை பொதுநலன் கருதியவை என்பதால் நீண்டகால அடிப்படையில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும். அபராதங்கள் மற்றும் சட்ட திட்டங்கள் என்பன மக்களைத் தண்டிப்பதற்காக அல்லாமல், அவர்களை ஒரு நேர்த்தியான சமூகக் கட்டமைப்பிற்குள் வழிநடத்துவதற்காகவே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். இத்தகைய சிறிய அளவிலான மாற்றங்கள் ஒன்றிணையும்போது, ஒட்டுமொத்த தேசமும் ஒழுக்கமான மற்றும் சுகாதாரமான பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. அதிகார மட்டத்தில் எடுக்கப்படும் இத்தகைய துணிச்சலான முடிவுகளுக்குப் பொதுமக்கள் ஒத்துழைப்பு நல்கும் பட்சத்தில், ஒரு சிறந்த முன்மாதிரியான சமூகத்தை எம்மால் கட்டியெழுப்ப முடியும்
