இலங்கை சமூகத்தில் பெருமையாகப் பேசப்படும் சொற்களில் ஒன்றாக “இலவசக் கல்வி” என்ற கருத்து நீண்ட காலமாக நிலவி வருகிறது. பாடசாலை கல்வியிலிருந்து பல்கலைக்கழகக் கல்வி வரை கட்டணமின்றி வழங்கப்படும் கல்வி அமைப்பு, சமூக சமத்துவத்திற்கான அடையாளமாக அரசியல் மேடைகளிலும் கொள்கை உரைகளிலும் முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆனால் இன்றைய பல்கலைக்கழக மாணவர்களின் வாழ்க்கையை நெருக்கமாகப் பார்க்கும் போது, இந்த “இலவசக் கல்வி” உண்மையில் எவ்வளவு இலவசமாக உள்ளது என்ற கேள்வி தவிர்க்க முடியாததாகிறது. கல்விக்காக நேரடியாக கட்டணம் வசூலிக்கப்படவில்லை என்றாலும், கல்வியைப் பெறும் முழுப் பயணத்திலும் மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் செலவுகள், அவர்களை கடுமையான பொருளாதார அழுத்தத்துக்குள் தள்ளி வருகிறது.
ஒரு மாணவரின் பல்கலைக்கழகப் பயணம், பல்கலைக்கழக வாசலுக்குள் நுழையும் நாளில் தொடங்குவதில்லை. அது அதற்கு முன்பே, உயர்தரப் பரீட்சை காலத்திலேயே ஆரம்பமாகிவிடுகிறது. இன்றைய கல்வி சூழலில், பல்கலைக்கழகத் தகுதி பெறுவது கடும் போட்டி நிறைந்த ஒன்றாக மாறியுள்ளது. அரசுப் பாடசாலைகளில் கல்வி பெற்ற மாணவர்களுக்கே கூட, தனியார் வகுப்புகள் இன்றி வெற்றிபெறுவது கடினமான நிலையாக உள்ளது. பல சமூக ஆய்வுகள் கூறுவதாவது, ஒரு சராசரி மாணவர் உயர்தரப் பரீட்சைக்காக மாதத்திற்கு 20,000 முதல் 40,000 ரூபாய் வரை செலவிடுகிறார். கிராமப்புற மற்றும் குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களுக்கு இந்தச் செலவு பெரும் சுமையாக மாறுகிறது. பல குடும்பங்கள் கடன் எடுத்து, சேமிப்புகளைச் செலவழித்து, ஒரே ஒரு நோக்கத்திற்காக “மகன் அல்லது மகள் பல்கலைக்கழகத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்” என்ற கனவுக்காக இந்தச் செலவுகளைச் சந்திக்கின்றன.
இந்த நீண்ட பொருளாதார போராட்டத்துக்குப் பின் பல்கலைக்கழகத்தில் இடம் கிடைத்ததும் மாணவர்களின் சுமை குறையும் என்று பலர் நம்புகிறார்கள். ஆனால் உண்மை அதற்கு முற்றிலும் மாறானதாக இருக்கிறது. பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்த முதல் நாளிலிருந்தே செலவுகள் புதிய வடிவத்தில் தொடங்குகின்றன. மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் முதல் மற்றும் மிகப் பெரிய சவால் தங்குமிடம் தொடர்பானதாகும். இலங்கை பல்கலைக்கழகங்களில் மாணவர் எண்ணிக்கையை ஒப்பிட்டால், விடுதிகள் மிகவும் குறைவாக உள்ளன. கிடைக்கக்கூடிய விடுதிகளும் பெரும்பாலும் ஓராண்டு அல்லது இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மட்டுமே வழங்கப்படுகின்றன. இதன் விளைவாக, மூன்றாம் ஆண்டு முதல் பல மாணவர்கள் பல்கலைக்கழகத்திற்கு வெளியே தனியார் வீடுகள் அல்லது வெளி விடுதிகளில் தங்க வேண்டிய கட்டாய நிலைக்கு தள்ளப்படுகின்றனர்.
இன்றைய பொருளாதார சூழலில், பல்கலைக்கழகங்கள் அமைந்துள்ள நகரங்கள் மற்றும் பட்டணங்களில் ஒரு சிறிய அறைக்கான மாத வாடகை 5,000 முதல் 15,000 ரூபாய் வரை உள்ளது. சில பல்கலைக்கழகப் பகுதிகளில் இது 40,000 ரூபாய் வரை உயர்ந்துள்ளது. இதனுடன் மின்சாரம், நீர், சமையல் எரிவாயு, இணைய வசதி போன்ற செலவுகளையும் சேர்த்தால், ஒரு மாணவரின் மாதாந்திர தங்குமிடச் செலவு சராசரியாக 25,000 முதல் 45,000 ரூபாய் வரை செல்கிறது. இது குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களிலிருந்து வரும் மாணவர்களுக்கு மிகப்பெரிய பொருளாதார அழுத்தமாக மாறுகிறது.
தங்குமிடச் செலவுகளுக்கு அடுத்ததாக மாணவர்களை அதிகமாக பாதிப்பது உணவுச் செலவாகும். பல்கலைக்கழக உணவகங்களில் உணவு வழங்கப்பட்டாலும், அதன் தரம், அளவு, நேர ஒழுங்கு போன்ற பிரச்சினைகள் காரணமாக மாணவர்கள் வெளியே உணவு வாங்க வேண்டிய நிலை அடிக்கடி உருவாகிறது. ஒரு நாளுக்கான உணவுச் செலவு சராசரியாக 700 முதல் 1,200 ரூபாய் வரை செல்கிறது. இதன் அடிப்படையில், ஒரு மாணவர் மாதத்திற்கு 20,000 முதல் 30,000 ரூபாய் வரை உணவுக்காகச் செலவிட வேண்டியுள்ளது. பொருளாதார நெருக்கடி, விலை ஏற்றம், எரிபொருள் செலவுகள் ஆகியவை இந்தச் செலவுகளை தொடர்ந்து உயர்த்தி வருகின்றன. உணவு என்பது அடிப்படை மனிதத் தேவையாக இருந்தாலும், பல மாணவர்களுக்கு அது தினசரி கவலையாக மாறியுள்ளது.
பல்கலைக்கழகக் கல்வி என்பது வகுப்பறைக்குள் நடைபெறும் பாடங்களை மட்டும் கொண்டதல்ல. பாடநூல்கள், குறிப்பேடுகள், அச்சுப் பிரதிகள், ஆய்வுக்கான உபகரணங்கள், கணினி, இணையத் தரவு போன்றவை இன்றைய கல்வியில் தவிர்க்க முடியாத அம்சங்களாக மாறியுள்ளன. குறிப்பாக ஆன்லைன் கற்றல் மற்றும் மின்னணு வளங்கள் அதிகரித்துள்ள சூழலில், கணினி மற்றும் இணைய வசதி இல்லாமல் கல்வியைத் தொடர்வது சாத்தியமற்றதாகிறது. ஒரு சராசரி மாணவர் ஆண்டுக்கு குறைந்தபட்சம் 15,000 முதல் 25,000 ரூபாய் வரை கல்வி உபகரணங்களுக்கு செலவிட வேண்டிய நிலை உள்ளது. அறிவியல், தொழில்நுட்ப மற்றும் மருத்துவப் பீடங்களில் பயிலும் மாணவர்களுக்கு இந்தச் செலவு மேலும் அதிகமாகிறது.
இதனுடன் உடை, காலணி, சுகாதாரப் பொருட்கள் போன்ற அடிப்படை வாழ்க்கைச் செலவுகளும் சேர்கின்றன. பல்கலைக்கழக வாழ்க்கை என்பது சமூக உறவுகளால் நிரம்பிய ஒரு கட்டமாக இருப்பதால், முற்றிலும் செலவில்லாமல் வாழ்வது நடைமுறையில் சாத்தியமற்றதாக உள்ளது. மாணவர்கள் தங்கள் தோற்றம், சுகாதாரம், சமூகப் பங்கேற்பு ஆகியவற்றிற்காக குறைந்தபட்ச செலவுகளையாவது மேற்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
பல்கலைக்கழகம் என்பது கல்வி மட்டுமல்ல; அது மாணவர்களின் முழுமையான ஆளுமை வளர்ச்சிக்கான இடமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. கலாச்சார விழாக்கள், விளையாட்டு போட்டிகள், கருத்தரங்குகள், பயிற்சிப் பட்டறைகள், சமூக சேவை நடவடிக்கைகள் போன்ற பல இணைப்பாடுவிதான செயல்பாடுகள் பல்கலைக்கழக வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக உள்ளன. இந்தச் செயல்பாடுகளில் பங்கேற்பதற்கு பதிவு கட்டணம், உடைச் செலவு, பயணச் செலவு, நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டு செலவு எனப் பல வகையான செலவுகள் ஏற்படுகின்றன. இவை மாணவர்களின் அனுபவத்தையும் திறனையும் வளர்க்க உதவினாலும், பொருளாதார காரணங்களால் பல மாணவர்கள் இதில் பங்கேற்க முடியாமல் விலகி நிற்க வேண்டிய நிலை உருவாகிறது. இதனால் பல்கலைக்கழகத்திற்குள் கூட பொருளாதார அடிப்படையிலான மறைமுகமான வேறுபாடுகள் உருவாகுகின்றன.
இந்த அனைத்து செலவுகளுக்கிடையில், குறைந்த வருமானக் குடும்ப மாணவர்களுக்கு அரசால் வழங்கப்படும் மகா பொல மற்றும் பேசரி போன்ற உயர்கல்வி உதவித் தொகைகள் ஒரு முக்கிய ஆதரவாகக் கருதப்படுகின்றன. ஆனால் தற்போதைய நிலையில், இந்த உதவித் தொகைகள் மாதத்திற்கு சுமார் 6500 முதல் 7500 ரூபாய் அளவிலேயே வழங்கப்படுகின்றன. இன்றைய வாழ்க்கைச் செலவுகளை ஒப்பிட்டால், இந்தத் தொகை ஒரு மாணவனின் மாதச் செலவுகளில் மிகச் சிறிய பகுதியையே ஈடு செய்கிறது. தங்குமிடம், உணவு, கல்வி உபகரணங்கள் ஆகியவற்றுக்கான செலவுகளை மட்டும் எடுத்தாலும், ஒரு மாணவரின் மாதாந்திர சராசரி செலவு 60,000 ரூபாயைத் தாண்டுகிறது. இத்தகைய சூழலில், மகா போல அல்லது பேசரி போன்ற உதவித் தொகைகள் போதுமானதாக இல்லை என்பதே மாணவர்களின் பொதுவான அனுபவமாக உள்ளது.
பல கல்வியியல் ஆய்வுகள் மற்றும் சமூக ஆராய்ச்சிகள், இந்த பொருளாதார அழுத்தம் மாணவர்களின் மனநலத்திலும் கல்விச் செயல்திறனிலும் தீவிரமான பாதிப்புகளை ஏற்படுத்துவதாகக் குறிப்பிடுகின்றன. செலவுகளைச் சமாளிக்க பல மாணவர்கள் பகுதி நேர வேலைகளில் ஈடுபடுகின்றனர். இது அவர்களின் படிப்புக்கான நேரத்தை குறைப்பதுடன், உடல் மற்றும் மன அழுத்தத்தையும் அதிகரிக்கிறது. சில மாணவர்கள் கல்வியை இடைநிறுத்த வேண்டிய நிலைக்கும், சிலர் பல்கலைக்கழகத்தை முழுமையாக விட்டு விலக வேண்டிய நிலைக்கும் தள்ளப்படுகின்றனர்.
இலங்கையின் இலவசக் கல்வி கொள்கை உண்மையில் சமூக சமத்துவத்தை உருவாக்க வேண்டுமென்றால், கல்விக் கட்டணத்தை மட்டும் கவனிப்பது போதுமானதல்ல. கல்வியைப் பெறும் முழு செயல்முறையிலும் மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் வாழ்க்கைச் செலவுகள், தங்குமிடம், உணவு, கல்வி உபகரணங்கள், சமூகச் செயல்பாடுகள் ஆகிய அனைத்தையும் கருத்தில் கொண்டு ஒருங்கிணைந்த கொள்கைகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும். மகாபொல மற்றும் பேசரி போன்ற உதவித் தொகைகள் தற்போதைய வாழ்க்கைச் செலவுகளுக்கு ஏற்ப உயர்த்தப்பட வேண்டும். பல்கலைக்கழக விடுதிகள் அனைத்து கல்வியாண்டுகளுக்கும் போதுமான வகையில் விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டும்.
இவ்வாறான மாற்றங்கள் இல்லையெனில், “இலவசக் கல்வி” என்பது கொள்கை ஆவணங்களிலும் அரசியல் உரைகளிலும் மட்டுமே நிலைத்து, மாணவர்களின் வாழ்க்கையில் அது ஒரு விலை உயர்ந்த கனவாகவே தொடரும். கல்வி உண்மையில் அனைவருக்கும் சம உரிமையாக மாற வேண்டுமென்றால், பல்கலைக்கழக மாணவர்களின் தினசரி வாழ்க்கை யதார்த்தங்களை புரிந்து கொண்டு, அவர்களின் சுமைகளை குறைக்கும் தைரியமான தீர்மானங்களை எடுப்பதே இன்றைய காலத்தின் அவசரத் தேவையாகும்.
