மலையகப் பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் இருநூறு ஆண்டுகால வாழ்வியலைச் சீர்தூக்கிப் பார்க்கையில், அது வெறும் உழைப்பின் வரலாறாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு சமூகத்தின் கட்டமைக்கப்பட்ட வறுமையின் சாட்சியமாகவும் விளங்குவதை நாம் உணர முடியும். நீண்டகாலமாக இந்தச் சமூகம் சந்தித்து வரும் சிக்கல்கள் தனிப்பட்ட நபர்களின் பிழையல்ல, மாறாக அவர்கள் வாழும் மற்றும் பணிபுரியும் ‘அமைப்பு’ சார்ந்த குற்றமாகும். இதனைப் பொருளாதார மேதைகளின் கோட்பாடுகளின் ஊடாகப் பார்க்கும்போது, வறுமை என்பது வெறும் பணமின்மை அல்ல, மாறாக அது ஒரு மனிதன் தனது வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கக்கூடிய ‘தேர்வுகளும் வாய்ப்புகளும்’ அற்ற நிலையே என்பது தெளிவாகிறது.
இலங்கையின் தேசிய பொருளாதாரத்திற்கு முதுகெலும்பாகத் திகழும் இந்தச் சமூகம், இன்றும் லயன் குடியிருப்புகளுக்குள்ளேயே முடக்கப்பட்டிருப்பது வேதனையளிக்கும் உண்மை. நில உரிமை இன்மை, பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர் வசதி குறைபாடு மற்றும் சுகாதாரச் சீர்கேடுகள் போன்றவை ஒரு தலைமுறையிலிருந்து அடுத்த தலைமுறைக்கு வறுமையைக் கடத்தும் சங்கிலிகளாகச் செயல்படுகின்றன. குறிப்பாக, தோட்டப் புறங்களில் நிலவும் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு தேசிய சராசரியை விட அதிகமாக இருப்பதும், மாணவர்களின் கல்வி அடைவு மட்டம் குறைவாக இருப்பதும் அச்சமூகத்தின் எதிர்கால அறிவாற்றல் வளர்ச்சியைத் தடுத்து நிறுத்துகின்றன.
இந்த முட்டுக்கட்டைகளை உடைத்தெறிய ஓர் அறிவியல் அடிப்படையிலான மாற்றம் காலத்தின் கட்டாயமாகும். மாற்றமானது விரைவாகவும் நீண்ட கால பார்வையிலும் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும். முதலாவதாக, நிலமும் வீடும் ஒரு மனிதனுக்கு வழங்கப்படுவது என்பது வெறும் தங்குமிடம் சார்ந்தது மட்டுமல்ல, அது அவர்களின் சமூகச் சுதந்திரத்தின் தொடக்கமாகும். குறிப்பாக வீட்டு உரிமையைப் பெண்களின் பெயரில் வழங்குவது அவர்களின் அதிகாரத்தையும் சமூகப் பாதுகாப்பையும் பலமடங்கு உயர்த்தும். அத்துடன், ஆரம்பக் கல்வியிலும் ஊட்டச்சத்திலும் முதலீடு செய்வது வருங்காலத் தலைமுறையின் புத்திசாலித்தனத்தையும் வருமானத்தையும் நேரடியாக அதிகரிக்கச் செய்யும்.
வாழ்வாதாரத்தை வெறும் தேயிலையுடன் மட்டும் சுருக்கிக் கொள்ளாமல், மலர்ச் சாகுபடி, சுற்றுலா, தேனீ வளர்ப்பு எனப் பல்வகைப்படுத்துவது இளைஞர்களுக்கான புதிய வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும். அதேவேளை, கல்வி கற்ற இளைஞர்கள் முறையான வழிகாட்டலுடன் பாதுகாப்பான முறையில் இடம்பெயர்ந்து சிறந்த வேலைவாய்ப்புகளைப் பெறுவதும், அவர்கள் ஊருக்கு அனுப்பும் பணம் தோட்டப்புறப் பொருளாதாரத்தைச் சீரமைப்பதும் ஒரு சுழற்சி முறையிலான வளர்ச்சியைத் தரும்.
இந்த மாற்றத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக, கலாநிதி ஆறு. திருமுருகன் அவர்கள் முன்வைத்துள்ள கருத்தைப் பரிசீலிப்பது மிகவும் அவசியமானது. வடக்கு மாகாணத்தின் சமதரைப் பகுதிகளில் மீளக் குடியேற விரும்பும் மலையக உறவுகளுக்கு அதற்கான வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பது ஒரு வரலாற்றுத் திருப்புமுனையாக அமையும். இது ஒரு இடம்பெயர்வு என்பதைத் தாண்டி, புதியதொரு வாழ்வாதாரத் தேடலுக்கான வாசலாக அமையும். வடக்கில் விவசாய நிலங்கள் பரந்து விரிந்து கிடப்பதால், கடின உழைப்பைத் தாரக மந்திரமாகக் கொண்ட மலையக மக்கள் அங்குச் சுதந்திரமான விவசாயிகளாகத் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள முடியும். இது அவர்களுக்குச் சொந்த நிலத்தின் மீதான அதிகாரத்தையும், சுயதொழில் செய்பவர்கள் என்ற மதிப்பையும் வழங்கும்.
மேலும், வடபகுதிக்கும் மலையக சமூகத்திற்கும் இடையிலான பிணைப்பு வலுவடைவது தமிழ்ச் சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்தப் பலத்தை அதிகரிக்கும். அங்கு நிலவும் கல்விச் சூழல் மற்றும் கலாச்சாரக் கட்டமைப்புகள் தோட்டப் புற இளைஞர்களுக்குப் புதியதொரு உலகைத் திறந்துவிடும். இது வெறும் இடமாற்றம் அல்ல, ஒரு சமூகத்தின் மீதான கட்டமைப்பு ரீதியான ஒடுக்குமுறையிலிருந்து விடுபட்டு, சுயமரியாதையுடனும் பொருளாதாரச் சுதந்திரத்துடனும் வாழ்வதற்கான ஒரு மாற்று வழியாகும்.
இறுதியாக, தோட்டத் தொழிலாளர்கள் என்பவர்கள் நமது கருணைக்குரியவர்கள் அல்ல, மாறாக அவர்கள் ஆற்றல்மிக்க உழைப்பாளர்கள். அவர்களது திறன்களை முடக்கி வைத்திருக்கும் ‘அமைப்புச் சார்ந்த வறுமையை’ அகற்றி, கல்வி, சுகாதாரம், நில உரிமை மற்றும் புதிய வாழ்விடங்களுக்கான வாய்ப்புகளை வழங்க வேண்டும். இந்த அறிவியல் பூர்வமான மாற்றத்தை நோக்கி நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து குரல் கொடுப்பதும், அத்திட்டங்களைச் செயல்படுத்த அழுத்தம் கொடுப்பதுமே அச்சமூகத்திற்கு நாம் செய்யும் உண்மையான நன்றிக்கடனாகும். ஒரு சமூகத்தின் திறன்களை வெளிக்கொண்டு வருவதே உண்மையான மனித மேம்பாடு என்பதை உணர்ந்து செயல்பட வேண்டிய தருணம் இது.
